Адраджэнскі расізм.

Вось што пачуў некалі ад аднаго вядомага куміра оппаў, які разшчырыўся са мной, ня ведаючы, якога я паходжаньня.
“Я магу пагадзіцца і пакінуць у жывых любога самага гнюснага і амаральнага Дземянцея ці Чаргінца, нават Лукашэнку, хаця яго напэўна—не. Пакінуць, бо яны—з майго народу, частка майго сьвету і былі на той жа зямлі, пад тым жа небам, што і я. Іхныя продкі жылі побач з маімі продкамі, разам забівалі ворагаў і разам гінулі ад варожай рукі. Мёрлі ад халеры і хаваліся па лясох ад чужынцаў, пасьцілі й сьвяткавалі Вялікдзень—усё было некалі, іхныя продкі і мае... Але гэтую набрыдзь і навалач, усіх чыстых і інтэлігентных інжынэраў, балерынаў, лекараў, прафэсараў, выкшталцоных аматараў Бахціна і Выгоцкага—рваў бы зубамі, і душыў голымі рукамі, сек і паліў. Кацапы—для мяне што іншаплянэтчыкі. Тое-ж і розныя падкацапскія хахлы, таджыкі ды армяне. Гэтая публіка стаіць за мяжой, на якой канчаецца мой гуманізм і павага да чалавечай істоты”.

Гэты кумір—былы савецкі хлопчык з прывеліяванай сям’і Вова Адамчик, “матчынай мовай” якога была (і ёсць) руская. Робіць бізнэс на рускіх, і за рускія грошы купіў свае кватэры, машыны, пуцёўкі ў Барсэлёну.